[NASZE WIDEO] Nanotechnologia sprzed 1600 lat – wiemy, jak to zrobili

Szklany puchar sprzed 1600 lat zmienia kolor kiedy przepuścić przez niego światła. Dzięki nanocząsteczkom. Jak starożytni Rzymianie osiągnęli taki poziom inżynierii materiałowej? Nareszcie udało nam się odtworzyć ten proces i… No, to trochę zaskakuje!

Puchar Likurga to rzymski kielich wykonany około 1600 lat temu, który w świetle odbitym wygląda na zielony, ale gdy światło przechodzi przez szkło, przybiera głęboki rubinowy kolor. Ta wyglądająca na magię właściwość okazała się efektem nanostruktur wewnątrz szkła, zawierających wbudowane cząstki złota i srebra mniejsze, niż długość fali światła. W wyniku oddziaływania światła z elektronami metali, odbijają one niebieską i zieloną część spektrum światła przechodzącego przez szkło, przepuszczając światło czerwone i pomarańczowe. Kiedy światło odbija się od powierzchni, nanocząstki rozpraszają je i szkło przybiera nieprzezroczysty, zielony kolor. Super – wiemy jak to działa, a zespół z holenderskiego uniwersytetu zademonstrował druk 3D polimerowego nanokompozytu naśladującego dichroiczne szkło . No ale rzymscy rzemieślnicy nie mieli drukarek 3D i inżynierii materiałowej więc.. Jak uzyskiwali szkło z nanostrukturami 1600 lat temu?

Lisa Hollands z Uniwersytetu w Sheffield wraz z zespołem rozgryzła tą zagadkę. Według jej badań Rzymianie nie dodawali do szkła nieprawdopodobnie rozdrobnionego złota i srebra, tylko sole zawierające związane atomy tych metali. Przy bardzo starannym doborze temperatur, materiałów, poziomu tlenu, rodzaju pieca oraz dodatków – na przykład cukru – można osiągnąć sytuację, w której atomy złota i srebra z soli agregują się w nanocząsteczki i „hodują” wokół siebie odpowiednie struktury w stygnącym szkle. Lisa Hollands ma ogromne doświadczenie w produkcji szkła metodami starożytnymi i po wielu próbach zdołała uzyskać to, o co chodziło: kopię „magicznego” nano-szkła z 4 wieku naszej ery. Nasi przodkowie byli niesamowici!