Młody naukowiec z Polski rozwija krytyczne technologie rakietowe
Na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej realizowany jest innowacyjny projekt „NeuroNavi”, którego celem jest stworzenie nowoczesnego systemu wsparcia nawigacji inercjalnej dla szybko wirujących obiektów, takich jak rakiety czy bezzałogowe statki powietrzne.
To przedsięwzięcie ma strategiczne znaczenie, ponieważ odpowiada na coraz poważniejszy problem zakłócania sygnałów satelitarnych, na których opiera się dziś większość systemów nawigacyjnych.
Współczesne technologie – od transportu cywilnego po systemy wojskowe – w ogromnym stopniu polegają na systemach GNSS, takich jak GPS. Problem w tym, że sygnał satelitarny jest stosunkowo słaby i może zostać łatwo zagłuszony lub sfałszowany. W ostatnich latach liczba takich incydentów wyraźnie rośnie, także w Europie. W praktyce oznacza to, że obiekt oparty wyłącznie na nawigacji satelitarnej może nagle utracić zdolność precyzyjnego określania swojego położenia. W przypadku dronów, rakiet czy innych systemów o dużej dynamice ruchu może to prowadzić do utraty kontroli i poważnych konsekwencji.
Projekt NeuroNavi odpowiada na to wyzwanie, rozwijając rozwiązanie, które pozwala obiektowi „wiedzieć”, gdzie się znajduje i jak jest zorientowany w przestrzeni, nawet wtedy, gdy sygnał satelitarny przestaje być dostępny. Oznacza to budowę autonomicznego „mózgu” nawigacyjnego, zdolnego do samodzielnej analizy ruchu i warunków otoczenia. Takie podejście zwiększa niezależność technologii od zewnętrznych systemów i wzmacnia bezpieczeństwo państwa.
Kluczowy element projektu
Kluczowym elementem projektu jest opracowanie algorytmów przewidujących dane nawigacyjne na podstawie zmian warunków środowiskowych rejestrowanych podczas ruchu obiektu. System wykorzystuje zestaw czujników analizujących różne zakresy promieniowania elektromagnetycznego, światło widzialne, podczerwień i nadfiolet. Dzięki temu może określać parametry ruchu w kanale obrotu w sposób całkowicie odporny na zakłócenia GNSS. Co istotne, rozwiązanie projektowane jest jako niskokosztowe i możliwe do wdrożenia w praktyce przemysłowej.
Projekt obejmuje zarówno budowę stanowiska pomiarowego i elektroniki, jak i opracowanie oraz testowanie zaawansowanych algorytmów estymacji danych. Jednym z największych wyzwań jest zapewnienie wysokiej dokładności pomiarów przy bardzo dużych prędkościach obrotowych oraz odporności systemu na zmienne warunki środowiskowe. Technologia przechodzi testy w warunkach zbliżonych do rzeczywistych, co przybliża ją do etapu wdrożenia.
Znaczenie tych badań wykracza poza aspekt naukowy. Opracowywany demonstrator technologii może stać się podstawą krajowego, suwerennego komponentu nawigacyjnego, który będzie można integrować z systemami rozwijanymi przez polski przemysł. To realny krok w kierunku uniezależnienia się od zewnętrznych dostawców kluczowych technologii oraz budowania własnych kompetencji w obszarze systemów autonomicznych.
Rezultaty projektu mają szerokie zastosowanie. W sektorze obronnym mogą zwiększyć precyzję i bezpieczeństwo systemów rakietowych oraz bezzałogowych, szczególnie w środowisku silnych zakłóceń. W zastosowaniach cywilnych technologia może wspierać rozwój autonomicznych pojazdów lądowych i morskich, dronów wykorzystywanych do monitoringu infrastruktury czy systemów działających w obszarach o ograniczonym dostępie do sygnału satelitarnego. W dłuższej perspektywie rozwiązanie może znaleźć zastosowanie także w przemyśle kosmicznym.
Projekt NeuroNavi pokazuje, jak połączenie zaawansowanych badań, inżynierii i algorytmów sztucznej inteligencji może przełożyć się na konkretne, praktyczne rozwiązania. To przykład technologii, która nie tylko rozwija naukę, ale przede wszystkim wzmacnia bezpieczeństwo operacyjne i suwerenność technologiczną państwa.
Źródło: Politechnika Warszawska
Czytaj też: Nasze Słońce uciekło razem z gwiezdnymi „bliźniakami” z centrum galaktyki
Grafika tytułowa stworzona z wykorzystaniem AI
